گنجینه معارف

مقام و منزلت اهل بیت علیهم السّلام

باید بدانند همان مودّت ذِی الْقُربی که در قرآن است پیاده می کنند، خواه ذکر فضایل اهل بیت علیهم السّلام باشد و یا ذکر مصایب آنان، همه اجر رسالت را ادا کردن، و مردم را بر قرآن تثبیت کردن است ؛ زیرا قرآن دارد «إِلا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی» اگر کسی بگوید ما قرآن را می خواهیم، ولی با اهل بیت کاری نداریم و «حَسْبنُا کِتابُ اللّهِ» ما می گوییم: آیا همان کتاب الله که در آن «إِلا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی» هست، آن را می گویید؟ آیا می شود گفت کاری به اهل بیت نداریم؟ کتاب اللّهی که در آن می گوید: «أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ و أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی» آن را می گویی؟ آیا این بدون اکمال، بدون ولایت اهل بیت می شود؟ آن قرآن را می گویی که می گوید: «إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَالَّذینَ... در هر صورت باید ببینید مدّاحی چیست و مصیبت خوانی چیست گریاندن و گریستن چیست؟ برخی آن قدر احمق هستند که نمی فهمند این اشک - که طریقه تمام انبیاعلیهم السّلام بوده برای شوق لقاءالله و برای تحصیل رضوان الله - در مساءله دوستان خدا نیز از همین باب است، و محبّت اینها هم - اگر در مصائب اینها اشک می آورد و در شادی آنان شادمان، و در حزن آنها محزون می سازد - همینطور است.

چکیده ماشینی


منبع : مرکز تنظیم و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی بهجت (ره) تعداد بازدید : 4401     تاریخ درج : 1391/02/25    

آقایانی که به شغل مدّاحیِ اهل بیت مبتلا هستند و به ذکر فضایل و مصائب آن بزرگواران می پردازند، باید بدانند که در چه موقعیّتی هستند و چه چیزی را دارند انجام می دهند و برای چه دارند این کار را می کنند.
باید بدانند همان مودّت ذِی الْقُربی که در قرآن است پیاده می کنند، خواه ذکر فضایل اهل بیت علیهم السّلام باشد و یا ذکر مصایب آنان، همه اجر رسالت را ادا کردن، و مردم را بر قرآن تثبیت کردن است ؛ زیرا قرآن دارد «إِلا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی»
اگر کسی بگوید ما قرآن را می خواهیم، ولی با اهل بیت کاری نداریم و «حَسْبنُا کِتابُ اللّهِ»
ما می گوییم: آیا همان کتاب الله که در آن «إِلا الْمَوَدَّةَ فِی الْقُرْبی» هست، آن را می گویید؟ آیا می شود گفت کاری به اهل بیت نداریم؟
کتاب اللّهی که در آن می گوید: «أَکْمَلْتُ لَکُمْ دینَکُمْ و أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتی» آن را می گویی؟ آیا این بدون اکمال، بدون ولایت اهل بیت می شود؟
آن قرآن را می گویی که می گوید: «إِنَّما وَلِیُّکُمُ اللّهُ وَ رَسُولُهُ وَالَّذینَ...»؟
بله، اگر در قرآن شما این آیه ها نباشد، ممکن است بگویید ما قرآن را می گیریم و در قرآن ما اینها نیست.
علی هذا، باید بدانیم که یک واجب بزرگی بر دوش همه هست. معلّمین و مدّاحان باید بفهمانند که از محبّت اینها نباید دست برداشت. همه چیز در محبّت است.
ما اگر خدا را دوست بداریم آیا ممکن است دوستانش را دوست نداشته باشیم؟
آیا ممکن است اعمالی را که او دوست دارد دوست نداشته باشیم؟
آیا می شود کسی دوست خدا باشد ولی دوستِ دوستان خدا نباشد؟ و اعمالی را که خدا، دوست نداشته باشد، و اعمالی را که خدا دشمن دارد دوست داشته باشد؟ آیا چنین چیزی می شود؟
قهراً کسی که گفته است «حَسْبُنا کِتابُ اللّه و هیچ چیز دیگری لازم نیست» دروغ واضح و آشکار است، مثل اینکه در روز بگوید: حالا شب است، و در شب بگوید: حالا روز است.
کتاب الله که پر است از «کُونُوا مَعَ الصّادِقین»، کتاب الله که صف متّقین و فاسقین را جدا نموده ببینید فاسقین چه کسانی هستند و متّقین چه کسانی هستند. حالا آیا می شود تفکیک و تبعیض کرد؟ این مثل آن است که کسی بگوید: ما نصف قرآن را قبول داریم و نصف دیگر را قبول نداریم، کما اینکه یهود و نصاری سیصد سال قبل گفتند: لعن یهود و نصاری باید از قرآن حذف شود. حتی غیر از خداپرستی چیز دیگر در قرآن نباید باشد. آیا واقعاً اگر قرآن را تنصیف کنیم قرآن است؟ سپس بگوییم خداپرستی هم لازم نیست. بت پرستان هم بگویند خوب ما هم گناهی داریم هم صفایی داریم، هم زنایی داریم، هم مال مردم خوری داریم، البته یک مطالبی هم دیگر قائلند که می گویند لازم نیست خدا یکی باشد بلکه اینها «شُفَعائُنا عِنْدَاللّهُ» هستند.
پس اگر بنا بر تبعیض باشد، اکثر مردم اصلا خداپرست نیستند بلکه بت پرستند. در صورتی که دین خدا تبعیضی نیست، یا باید همه اش را بگیری یا اینکه هیچ چیز را نگیری.
یک مرد ناجوری هنگام مرگ به بچّه های خودش وصیت کرد: ای بچه ها! اینهایی که شما را به خداپرستی و دینداری دعوت می کنند تا می توانید وجود خدا را انکار کنید، وگرنه اگر مغلوب شوید و قبول کنید که خدایی هست دیگر از شر اینها راحت نمی شوید و باید تابع اینها باشید، اگر گفتند زن باید از روی دست وضو بگیرد و مرد از پشت دست وضو بگیرد، نمی توانی مخالفت کنی.
در هر صورت باید ببینید مدّاحی چیست و مصیبت خوانی چیست گریاندن و گریستن چیست؟ برخی آن قدر احمق هستند که نمی فهمند این اشک - که طریقه تمام انبیاعلیهم السّلام بوده برای شوق لقاءالله و برای تحصیل رضوان الله - در مساءله دوستان خدا نیز از همین باب است، و محبّت اینها هم - اگر در مصائب اینها اشک می آورد و در شادی آنان شادمان، و در حزن آنها محزون می سازد - همینطور است.
دلیل بسیار است. اوّل اینکه: همه انبیاعلیهم السّلام از خوف خدا بُکاء داشتند، آیا از شوق لقای خدا بکاء نداشتند؟ انبیاعلیهم السّلام کارشان همین بوده. اگر کسی انبیا را قبول دارد، باید بکاء و گریه را قبول داشته باشد.
و همچنین این مساءله که وارد شده است و نزد ما ثابت است و این مطلب در اذن دخول سید الشهداءعلیه السّلام منصوص است که:
«اءَأَدْخُلُ یا اللّهُ؟ اءَأَدْخُلُ یا رَسُولُ اللّهِ؟»
- ای خدا، آیا وارد شوم؟ ای پیامبر خدا آیا داخل شوم؟
از اینها باید استیذان بشود. اما کیست که این مطلب را بفهمد و عاقل باشد:
«فَإِنْ دَمَعَتْ عَیْنُکَ، فَتِلْکَ عَلامَةُ الاِْذْنِ»
پس اگر چشمت اشک آلود شد، این نشانه اذن و اجازه [از سوی خدا و رسول خدا] می باشد.
اگر اشکی از چشم آمد علامت این است که به تو اذن داده اند. این اشک چشم من به اعلی علییّن مربوط است، اما احمقها می گویند: نه اشک چشم - نعوذ بالله - خرافات است. در حالی که این اشک چشم به بالا مربوط است. 
 


عمل اُمُّ داوود آن قدر مفصّل است که بعضی ها از ظهر تا غروب نمی توانند تمام کنند. دستور است که در آن سجده آخری سعی بکن از چشمت اشکی بیاید، اگر اشک آمد علامت این است که دعای تو مستجاب شد.
حالا یک عدّه ای می گویند این اشک هیچ کاره است، در حالی که این اشک مربوط است به اعلی علییّن، از آنجا استیذان می کند و از آنجا استجابت دعا می کند.
لذا کسانی که حاجت مهمّی دارند باید بدانند نمازها و عبادت هایی را که برای حاجت ذکر شده انجام دهند، برای اینکه چون تثبیت بکنند یا تاءیید بکنند و به حاجت خودشان برسند، باید ملتفت باشند که بعد از طلب حاجت و دعا و نماز به سجده بروند و سعی کنند به اندازه بال مگسی تر بشود. اشک چشم علامت این است که مطلب تمام شد.
بله، چیزی که هست عینک ما درست صاف نیست، ما نمی فهمیم. چون فرض کنید ما از خدا خانه می خواهیم و خدا خانه ای که ما می خواهیم برای ما مصلحت نمی داند، حالا خدا چه کار می کند آیا دعای او را باطل می کند؟ نه بلکه بالاتر از خانه به او می دهد، به مَلَک می فرماید: «چند سال عمر این فرد را افزایش بده.» در حالی که این بیچاره خیال می کند در برابر این همه زحمت که کشید اثری از خانه و از دعای خودش ندید و دعایش مستجاب نشد چون نمی داند که بالاتر از استجابت این دعا به او داده است این را نمی فهمد. باید به خدا حسن ظّن داشته باشیم، و عینک باید واسع و صاف باشد و کدورت نداشته باشد.
کلمات کلیدی
قرآن  |  خدا  |  دعا  |  اهل‌بیت  |  مصائب  |  مداحی  |  اهل‌بیت علیهم السلام  | 
لینک کوتاه :