گوهر ناب  /  رؤیاهای شگفت

مقام والای ابن فهد حلی

جمال‌الدین احمد بن شمس‌الدین محمد بن فَهْد حِلّی اَسَدی(۷۵۷-۸۴۱ق)، از فقیهان و محدّثان امامی که شهرت او بیشتر در اخلاق، دعا و سیر و سلوک است. اثر مشهور او در این زمینه، کتاب عدة الداعی و نجاح الساعی است که به دعا و آداب و مسائل مربوط به آن می‌پردازد. آنچه می خوانید حکایت رویایی است از شهید ثالث که نشان از بلندی مقام ابن فهد حلی دارد.

منبع : تربیت در مدرسه قرآن و ولایت؛ ص160؛ منصورى لاریجانى، اسماعیل نویسنده : اسماعیل منصورى لاریجانى تعداد بازدید : 362     تاریخ درج : 1401/12/13    

ملا صالح برغانی برادر شهید ثالث گفت: شبی پدرم را در خواب دیدم که با پیغمبر صلی الله علیه و آله در جایی نشسته و علما در خدمت آن حضرت گرد آمدند امّا ( (ابن فهد حلی)) از همه نزدیکتر در کنار رسول اکرم صلی الله علیه و آله نشسته است.

تعجب کردم با این که علمای مشهور ومراجع بزرگتر از او و جود داشتند، آنگاه علت تقدم او را از رسول اکرم صلی الله علیه و آله سئوال نمودم، حضرت فرمودند:

وقتی فقرا به نزد علماء مراجعه می کردند، از مالی که سهم فقرا نزدشان بود می بخشیدند. و اگر نبود فقرا را جواب می کردند. امّا ابن فهد حلی کسی بود که هرگز فقرا را از انفاق محروم نمی کرد. اگر از مال فقرا نزدش نبود از مال شخصی خودش به آنها انفاق می کرد و برای همین رتبه و مقام او از دیگر علما برتر است.[1]

ای عزیز! یکی از با ارزش ترین چیزهایی که اهل تقوی باید آن را وسیله انفاق قرار دهند، آبرو وموقعیت اجتماعی است. شیخ زین العابدین مازندرانی از جمله علمای زاهدی است که به دلیل موقعیت و محبوبیتی که در بین مردم داشت از ثروتمندان پول قرض می نمود و بین فقرا تقسیم می کرد.

شیخ در سامرا بیمار می شود و میرزای شیرازی از او عیادت میکند و نگرانی عجیبی در او مشاهده میکند، به او میگوید: تو با این سابقه احسان و خدمت به دیگران چرا نگران هستی؟ شیخ گفت: من هیچ نگرانی ندارم و از مرگ نمی ترسم ولکن نگرانی من از این است که بنا به عقیده ما امامیه وقتی که می میریم روح مارا به امام عصر عجل الله تعالی فرجه عرضه می کنند. اگر امام سؤال بفرمایند:

زین العابدین ما به تو بیش از این اعتبار و آبرو داده بودیم که بتوانی قرض کنی و به فقرا بدهی، چرا نکردی؟ من چه جوابی به آن حضرت میتوانم بدهم؟ گویند میرزای شیرازی پس از شنیدن این حرف متأثر شده و به منزل می رود و هرچه وجوهات شرعی در آنجا داشته میان نیازمندان تقسیم میکند.[2]

ای عزیز! این صفت مردان الهی است که در سایه تعلیم قرآن و آموزه های اهل بیت علیهم السلام این چنین خود را وقف خدمت به دیگران بویژه نیازمندان می کنند، آری عده ای از نیش دیگران، لذّت زندگی را نوش می کنند به تعبیر مولای متقیان علی علیه السلام مؤمن متقی کسی است که خود را به رنج و زحمت می اندازد، تا دیگران در آسایش باشند:

«نفسه منه فی عناء الناس منه فی راحةٍ[3]

خود را برای خدا و بندگان او به رنج وتعب می اندازد تا مردم از سوی او در راحتی و آسایش باشند.

به قول الهی قمشه ای:

به خلق آسایش آرد خویش را رنج

که جوید در خراب خویشتن گنج

که جوید در خراب خویشتن گنج

جهان را نوش باش و خویش را نیش[4]

پی نوشت ها:

[1]  قصص العلما ص 19

[2] سیماى فرزانگان- رضا مختارى- ص 357.

[3]  نهج البلاغه خطبه 193 صبح صالح

[4] منصورى لاریجانى، اسماعیل، تربیت در مدرسه قرآن و ولایت، 1جلد، سازمان تبلیغات اسلامى، شرکت چاپ و نشر بین الملل - تهران - ایران، چاپ: 1، 1390 ه.ش.

کلمات کلیدی
ابن فهد حلی  |  خواب های علماء  |  ملا صالح برغانی  | 
لینک کوتاه :