حدیث

ابو عبيده حذا گويد; از امام باقر عليه السلام راجع باستطاعت و گفتار

منبع : الکافي (ط - الإسلامیة)، ج 1، ص 429 موضوع : ولایت در قرآن قائل : امام باقر (علیه السلام) تعداد بازدید : 676     تاریخ درج : 1393/11/26    

سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ ع عَنِ اَلاِسْتِطَاعَةِ وَ قَوْلِ اَلنَّاسِ فَقَالَ وَ تَلاَ هَذِهِ اَلْآيَةَ وَ لا يَزالُونَ مُخْتَلِفِينَ إِلاّ مَنْ رَحِمَ رَبُّكَ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ يَا أَبَا عُبَيْدَةَ اَلنَّاسُ مُخْتَلِفُونَ فِي إِصَابَةِ اَلْقَوْلِ وَ كُلُّهُمْ هَالِكٌ قَالَ قُلْتُ قَوْلُهُ إِلاّ مَنْ رَحِمَ رَبُّك قَالَ هُمْ شِيعَتُنَا وَ لِرَحْمَتِهِ خَلَقَهُمْ وَ هُوَ قَوْلُهُ وَ لِذلِكَ خَلَقَهُمْ يَقُولُ لِطَاعَةِ اَلْإِمَامِ اَلرَّحْمَةُ اَلَّتِي يَقُولُ وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْ ءٍ يَقُولُ عِلْمُ اَلْإِمَامِ وَ وَسِعَ عِلْمُهُ اَلَّذِي هُوَ مِنْ عِلْمِهِ كُلَّ شَيْ ءٍ هُمْ شِيعَتُنَا ثُمَّ قَالَ فَسَأَكْتُبُها لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ يَعْنِي وَلاَيَةَ غَيْرِ اَلْإِمَامِ وَ طَاعَتَهُ ثُمَّ قَالَ يَجِدُونَهُ مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي اَلتَّوْراةِ وَ اَلْإِنْجِيلِ يَعْنِي اَلنَّبِيَّ ص وَ اَلْوَصِيَّ وَ اَلْقَائِمَ يَأْمُرُهُمْ بِالْمَعْرُوفِ إِذَا قَامَ وَ يَنْهاهُمْ عَنِ اَلْمُنْكَرِ وَ اَلْمُنْكَرُ مَنْ أَنْكَرَ فَضْلَ اَلْإِمَامِ وَ جَحَدَهُ وَ يُحِلُّ لَهُمُ اَلطَّيِّباتِ أَخْذَ اَلْعِلْمِ مِنْ أَهْلِهِ وَ يُحَرِّمُ عَلَيْهِمُ اَلْخَبائِثَ وَ اَلْخَبَائِثُ قَوْلُ مَنْ خَالَفَ وَ يَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ هِيَ اَلذُّنُوبُ اَلَّتِي كَانُوا فِيهَا قَبْلَ مَعْرِفَتِهِمْ فَضْلَ اَلْإِمَامِ وَ اَلْأَغْلالَ اَلَّتِي كانَتْ عَلَيْهِمْ وَ اَلْأَغْلاَلُ مَا كَانُوا يَقُولُونَ مِمَّا لَمْ يَكُونُوا أُمِرُوا بِهِ مِنْ تَرْكِ فَضْلِ اَلْإِمَامِ فَلَمَّا عَرَفُوا فَضْلَ اَلْإِمَامِ وَضَعَ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَ اَلْإِصْرُ اَلذَّنْبُ وَ هِيَ اَلْآصَارُ ثُمَّ نَسَبَهُمْ فَقَالَ فَالَّذِينَ آمَنُوا بِهِ يَعْنِي بِالْإِمَامِ وَ عَزَّرُوهُ وَ نَصَرُوهُ وَ اِتَّبَعُوا اَلنُّورَ اَلَّذِي أُنْزِلَ مَعَهُ أُولئِكَ هُمُ اَلْمُفْلِحُونَ يَعْنِي اَلَّذِينَ اِجْتَنَبُوا اَلْجِبْتَ وَ اَلطّاغُوتَ أَنْ يَعْبُدُوها وَ اَلْجِبْتُ وَ اَلطَّاغُوتُ فُلاَنٌ وَ فُلاَنٌ وَ فُلاَنٌ وَ اَلْعِبَادَةُ طَاعَةُ اَلنَّاسِ لَهُمْ ثُمَّ قَالَ أَنِيبُوا إِلى رَبِّكُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ ثُمَّ جَزَاهُمْ فَقَالَ لَهُمُ اَلْبُشْرى فِي اَلْحَياةِ اَلدُّنْيا وَ فِي اَلْآخِرَةِ بَشِّرُهُمْ بِقِيَامِ اَلْقَائِمِ وَ بِظُهُورِهِ وَ بِقَتْلِ أَعْدَائِهِمْ وَ بِالنَّجَاةِ فِي اَلْآخِرَةِ وَ اَلْوُرُودِ عَلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اَللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ اَلصَّادِقِينَ عَلَى اَلْحَوْضِ .

ابو عبيده حذا گويد: از امام باقر عليه السلام راجع باستطاعت و گفتار مردم در آن باره پرسيدم حضرت اين آيه را تلاوت نمود: «مردم پيوسته مختلف خواهند بود(از لحاظ عقيده)، جز آنكه را پروردگارت ترحم كند(و براه حق هدايتش فرمايد)و ايشان را براي ترحم آفريده-119 سوره 12-» و فرمود: اي ابا عبيده مردم در رسيدن بقول حق مختلفند و همگي در هلاكتند(حق را كنار گذاشته از باطلها پيروي ميكنند). من عرضكردم: خدا مي فرمايد«جز كسيرا كه پروردگارت ترحم كند؟ »فرمود -آنها شيعيان ما هستند و خدا آنها را براي رحمتش آفريده، از اين رو فرمود: «ايشان را براي ترحم آفريد» يعني براي اطاعت امام آفريد و امام همان رحمتي است كه خدا مي فرمايد: «رحمت من همه چيز را فرا گرفته 156 سوره 7-»آن رحمت علم امامست و علم امام كه ماخوذ از علم خداست همه چيز را فراگرفته آنها شيعيان ما هستند(كه علم امام آنها را فراگرفته و ديگران چون از علم امام بهره يي نبرند، آنها را فرا نميگيرد). سپس خداي تعالي فرمايد: «رحمت خدا را براي كساني كه پرهيز كنند مقرر ميدارد»يعني از ولايت و طاعت غير امام پرهيز كنند، سپس فرمايد: «او را نزد خود در تورات و انجيل نوشته مييابند»مقصود از او پيغمبر صلي الله عليه و آله و وصيش و امام قايم است«كه ايشان را امر بمعروف ميكنند(زماني كه قيام فرمايد) و از منكر بازشان ميدارد»و منكر كسي است كه فضيلت امام را نپذيرد و منكر شود«و چيزهاي پاكيزه را براي ايشان حلال ميكند»چيز پاكيزه بدست آوردن علم است از اهلش«و پليدي ها را بر ايشان حرام ميكند»پليديها گفتار مخالفين است«و بار سنگين را از گردنشان بنهد»و آن گناهاني است كه پيش از شناختن فضيلت امام در ميانش بودند«و بند و زنجيرهايي كه بر دوش داشتند»و زنجيرها همان سخناني است كه در باره ترك فضيلت امام مي گفتند، در صورتي كه بآن دستور نداشتند، پس چون فضيلت امام را شناختند، بار گران را از دوششان بنهد و بار گران همان گناهست. سپس خداي تعالي آنها را معرفي كرده و فرموده است: «كساني كه باو(يعني بامام)ايمان آورده و گراميش داشته و ياريش كرده اند و از نوري كه همراه او نازل شده پيروي كرده اند ايشان رستگارانند-157 سوره 7-» -يعني كساني كه از پرستش جبت و طاغوت دوري گزيدند و جبت و طاغوت. فلان و فلان و فلان است و پرستش اطاعت مردم است از ايشان. باز خدا فرمايد: «بسوي پروردگار خود باز گرديد و تسليم او شويد-54 سوره 39-»سپس ايشان را پاداش داده و فرموده: «بشارت در زندگي دنيا و آخرت براي آنهاست-64 سوره 10»و امام ايشان را بقيام و ظهور حضرت قايم و بكشته شدن دشمنانشان و نجات در آخرت و ورود بر محمد صلي الله علي محمد و آله الصادقين بشارت دهد.
کلمات کلیدی
خدا  |  رحمت  |  ترحم  |  علم امام  |  امام باقر (علیه السلام)  |  ولایت در قرآن  | 
لینک کوتاه :