حدیث

غفاري گويد; مردي از خاندان ابي رافع غلام پيغمبر صلي الله عليه و آله

منبع : الکافي (ط - الإسلامیة)، ج 1، ص 487 موضوع : ولادت امام رضا قائل : امام رضا (علیه السلام) تعداد بازدید : 239     تاریخ درج : 1393/11/26    

كَانَ لِرَجُلٍ مِنْ آلِ أَبِي رَافِعٍ مَوْلَى اَلنَّبِيِّ ص يُقَالُ لَهُ طَيْسٌ عَلَيَّ حَقٌّ فَتَقَاضَانِي وَ أَلَحَّ عَلَيَّ وَ أَعَانَهُ اَلنَّاسُ فَلَمَّا رَأَيْتُ ذَلِكَ صَلَّيْتُ اَلصُّبْحَ فِي مَسْجِدِ اَلرَّسُولِ ع ثُمَّ تَوَجَّهْتُ نَحْوَ اَلرِّضَا ع وَ هُوَ يَوْمَئِذٍ بِالْعُرَيْضِ فَلَمَّا قَرُبْتُ مِنْ بَابِهِ إِذَا هُوَ قَدْ طَلَعَ عَلَى حِمَارٍ وَ عَلَيْهِ قَمِيصٌ وَ رِدَاءٌ فَلَمَّا نَظَرْتُ إِلَيْهِ اِسْتَحْيَيْتُ مِنْهُ فَلَمَّا لَحِقَنِي وَقَفَ وَ نَظَرَ إِلَيَّ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ وَ كَانَ شَهْرُ رَمَضَانَ فَقُلْتُ جَعَلَنِيَ اَللَّهُ فِدَاكَ إِنَّ لِمَوْلاَكَ طَيْسٍ عَلَيَّ حَقّاً وَ قَدْ وَ اَللَّهِ شَهَرَنِي وَ أَنَا أَظُنُّ فِي نَفْسِي أَنَّهُ يَأْمُرُهُ بِالْكَفِّ عَنِّي وَ وَ اَللَّهِ مَا قُلْتُ لَهُ كَمْ لَهُ عَلَيَّ وَ لاَ سَمَّيْتُ لَهُ شَيْئاً فَأَمَرَنِي بِالْجُلُوسِ إِلَى رُجُوعِهِ فَلَمْ أَزَلْ حَتَّى صَلَّيْتُ اَلْمَغْرِبَ وَ أَنَا صَائِمٌ فَضَاقَ صَدْرِي وَ أَرَدْتُ أَنْ أَنْصَرِفَ فَإِذَا هُوَ قَدْ طَلَعَ عَلَيَّ وَ حَوْلَهُ اَلنَّاسُ وَ قَدْ قَعَدَ لَهُ اَلسُّؤَّالُ وَ هُوَ يَتَصَدَّقُ عَلَيْهِمْ فَمَضَى وَ دَخَلَ بَيْتَهُ ثُمَّ خَرَجَ وَ دَعَانِي فَقُمْتُ إِلَيْهِ وَ دَخَلْتُ مَعَهُ فَجَلَسَ وَ جَلَسْتُ فَجَعَلْتُ أُحَدِّثُهُ عَنِ اِبْنِ اَلْمُسَيَّبِ وَ كَانَ أَمِيرَ اَلْمَدِينَةِ وَ كَانَ كَثِيراً مَا أُحَدِّثُهُ عَنْهُ فَلَمَّا فَرَغْتُ قَالَ لاَ أَظُنُّكَ أَفْطَرْتَ بَعْدُ فَقُلْتُ لاَ فَدَعَا لِي بِطَعَامٍ فَوُضِعَ بَيْنَ يَدَيَّ وَ أَمَرَ اَلْغُلاَمَ أَنْ يَأْكُلَ مَعِي فَأَصَبْتُ وَ اَلْغُلاَمَ مِنَ اَلطَّعَامِ فَلَمَّا فَرَغْنَا قَالَ لِيَ اِرْفَعِ اَلْوِسَادَةَ وَ خُذْ مَا تَحْتَهَا فَرَفَعْتُهَا وَ إِذَا دَنَانِيرُ فَأَخَذْتُهَا وَ وَضَعْتُهَا فِي كُمِّي وَ أَمَرَ أَرْبَعَةً مِنْ عَبِيدِهِ أَنْ يَكُونُوا مَعِي حَتَّى يُبْلِغُونِي مَنْزِلِي فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّ طَائِفَ اِبْنِ اَلْمُسَيَّبِ يَدُورُ وَ أَكْرَهُ أَنْ يَلْقَانِي وَ مَعِي عَبِيدُكَ فَقَالَ لِي أَصَبْتَ أَصَابَ اَللَّهُ بِكَ اَلرَّشَادَ وَ أَمَرَهُمْ أَنْ يَنْصَرِفُوا إِذَا رَدَدْتُهُمْ فَلَمَّا قَرُبْتُ مِنْ مَنْزِلِي وَ آنَسْتُ رَدَدْتُهُمْ فَصِرْتُ إِلَى مَنْزِلِي وَ دَعَوْتُ بِالسِّرَاجِ وَ نَظَرْتُ إِلَى اَلدَّنَانِيرِ وَ إِذَا هِيَ ثَمَانِيَةٌ وَ أَرْبَعُونَ دِينَاراً وَ كَانَ حَقُّ اَلرَّجُلِ عَلَيَّ ثَمَانِيَةً وَ عِشْرِينَ دِينَاراً وَ كَانَ فِيهَا دِينَارٌ يَلُوحُ فَأَعْجَبَنِي حُسْنُهُ فَأَخَذْتُهُ وَ قَرَّبْتُهُ مِنَ اَلسِّرَاجِ فَإِذَا عَلَيْهِ نَقْشٌ وَاضِحٌ حَقُّ اَلرَّجُلِ ثَمَانِيَةٌ وَ عِشْرُونَ دِينَاراً وَ مَا بَقِيَ فَهُوَ لَكَ وَ لاَ وَ اَللَّهِ مَا عَرَفْتُ مَا لَهُ عَلَيَّ وَ اَلْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ اَلْعالَمِين َلَّذِي أَعَزَّ وَلِيَّهُ .

غفاري گويد: مردي از خاندان ابي رافع غلام پيغمبر صلي الله عليه و آله كه نامش طيس بود و از من طلبي داشت، مطالبه ميكرد و پافشاري مينمود. مردم هم او را كمك ميكردند، چون چنين ديدم، نماز صبح را در مسجد پيغمبر صلي الله عليه و آله گزاردم، و بامام رضا عليه السلام كه در عريض بود، روي آوردم. چون نزديك خانه اش رسيدم، آن حضرت پيدا شد، بر الاغي سوار بود و پيراهن و ردايي در برداشت، چون نگاهم بامام افتاد، از آن حضرت خجالت كشيدم. حضرت بمن رسيد و ايستاد و نگاه كرد، من سلام كردم -ماه رمضان بود-گفتم: خدا مرا قربانت كند. غلام شما طيس از من طلبي دارد، و بخدا كه مرا رسوا كرده است. من با خود گمان ميكردم باو ميفرمايد: از من دست بدارد و بخدا كه من نگفتم او چقدر از من ميخواهد و نه نامي بردم. -بمن فرمود: بنشين تا برگردم، من بودم تا نماز مغرب را گزاردم و روزه هم داشتم، سينه ام تنگي كرد و خواستم برگردم كه ديدم حضرت پيدا شد و مردم گردش بودند، گدايان بر سر راهش نشسته بودند و او بآنها تصدق ميداد. از آنها گذشت تا داخل خانه شد، سپس بيرون آمد و مرا بخواست، من نزدش رفتم و داخل منزل شديم، او بنشست و من هم نشستم، من شروع كردم و از احوال ابن مسيب كه امير مدينه بود و بسياري از اوقات در باره او با حضرت سخن ميگفتم، سخن گفتم، چون فارغ شدم، فرمود: گمان ندارم هنوز افطار كرده باشي؟ عرضكردم: نه، برايم غذايي طلبيد و پيشم گذاشت و بغلامش فرمود: تا همراه من بخورد. من و غلام غذا خورديم، چون فارغ شديم، فرمود: تشك را بردار و هر چه زيرش هست برگير، چون بلند كردم، اشرفي هايي در آنجا بود، من برداشتم و در آستينم نهادم. حضرت دستور داد چهار تن از غلامانش همراه من بيايند تا مرا بمنزلم رسانند. من عرضكردم: قربانت، پاسبان و شبگرد ابن مسيب(امير مدينه)گردش ميكند و من دوست ندارم كه مرا همراه غلامان شما ببيند فرمود: راست گفتي، خدا ترا براه هدايت برد. بآنها دستور داد هر وقت من گفتم برگردند. چون نزديك منزلم رسيدم و دلم آرام شد، آنها را برگردانيدم و بمنزلم رفتم و چراغ طلبيدم، و باشرفيها نگريستم، ديدم 48 اشرفي است و طلب آن مرد از من 28 اشرفي بود، در ميان آنها يك اشرفي جلب نظرم كرد و مرا از زيباييش خوش آمد، او را برداشتم و نزديك چراغ بردم. ديدم آشكار و خوانا روي آن نوشته است: «28 اشرفي طلب آن مرد است و بقيه از خودت»بخدا كه من نميدانستم باو نگفته بودم او چقدر از من ميخواهد -سپاس خداوند پروردگار جهانيان را كه ولي خود را عزت دهد
کلمات کلیدی
خدا  |  غلام  |  طلب  |  اب رافع غلام پیغمبر صلی‌الله‌علیه‌و‌آله  |  امام رضا (علیه السلام)  |  ولادت امام رضا  | 
لینک کوتاه :