علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن پانزدهم  /  سید ابراهیم دروازه ای

در قلمرو شعر و ادب


تعداد بازدید : 66     تاریخ درج : 1390/10/05    

دروازه ای از دوران جوانی، عاشق شعر و ادب بود. در زمینه ادبیات - به خصوص شعر عربی - استاد و کم نظیر بود. کتاب های درسی ادبیات عرب، مانند: مغنی و مطول را در دوران جوانی اش چند دوره تدریس نمود و حواشی و تعلیقات سودمندی بر آنها نوشت. در مواقع مقتضی قسمت هایی از کتاب های ادبی، مانند مقامات حریری و محاضرات راغب اصفهانی و... را از حفظ می خواند. به قدری استادانه به اشعار و قصاید عربی استشهاد می کرد که شنونده را بی اختیار به اعجاب و تحسین وامی داشت. وی از قریحه شعری بسیار سلیس و روان برخوردار بود و اشعار خود را در مدح اهل بیت(ع) و مسائل اجتماعی، مواعظ و ارشاد مردم به کار می گرفت.[1]

از جمله مسائلی که قلب آیةالله دروازه ای را به درد آورد، حوادث سال 1347 بود. در آن سال، حوادث دردنکی در تبریز به وقوع پیوست. کارگزاران جنایتکار رضاخان، مجتهدان و عالمان بزرگ را دستگیر و به نقاط مختلف کشور تبعید می کردند. تعداد زیادی از افراد با ایمان و مبارز هم به جرم طرفداری از مذهب و روحانیت روانه زندان ها شدند. این حوادث غم انگیز موجب شد تا آیةالله دروازه ای در قصیده مفصلی، با عنوان توسل به حضرت ولی عصر(عجّ)، وقایع آن سال را بیان کند. بیتی از شعر چنین است:

بعض الی الری بلدة الطهران قد

سیروا و بعض نحو کرد سیر

؛ رژیم جنایتکار رضاخان برخی از عالمان را به ری و تهران و بعضی دیگر را به کردستان تبعید کرد.

ایشان همچنین در ضمن این قصیده به تخریب قبور متبرک امامان بقیع، به دست وهابیان اشاره می کند و می گوید:

و اذلة الاسلام بعد فجیعة

قد تحرق الکباد اذ ما تذکرا[2]

بعد از این فاجعه دردناک (تخریب قبر امامان معصوم(ع)) اسلام ذلیل شد و زمانی که این فاجعه غم بار به یاد انسان می افتد، جگرها می سوزد.

پی نوشت ها:

[1] مجله تاریخ و فرهنگ معاصر، سال اوّل، ش 3 و 4، ص 271.

[2] نامداران تاریخ، ج 2، ص 281.

لینک کوتاه :