علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن پانزدهم  /  سید ابراهیم دروازه ای

غروب ستاره


تعداد بازدید : 57     تاریخ درج : 1390/10/05    

آیةالله سید ابراهیم دروازه ای سرانجام پس از 68 سال عمر با برکت و سال ها تلاش در جهت نشر و گسترش علوم آل محمد: و ترویج مذهب جعفری، به سبب عارضه شدید قلبی، در نهم رجب 1381 ق. (28 آذر 1340 ش.) در تهران بدرود حیات گفت و از این زندان خاکی رهایی یافت.[1]

محل دفن

طبق وصیّت وی، پیکر پک و مطهرش به شهر مقدس قم منتقل گردید و پس از تشییع باشکوهِ مردم متدین و با حضور عالمان و روحانیان شهر، در قبرستان «نو»، در مقبره خاندان «اتفاق»، به خک سپرده شد. مجالس بزرگذاشت باشکوه و متعددی برای وی در شهرهای تبریز، تهران و قم برپا گردید و از مقام فقه و فقاهت او تجلیل شد.[2]

در رثای درگذشت آن فقیه پارسا، برخی از شاعران به زبان های فارسی و عربی شعر سرودند. از جمله این شاعران برادر بزرگوار او علامه ادیب مرحوم سید هادی سینا (متوفای 1342 ش.) است که در نود بیت، غم و اندوه خویش را در فراق برادرش اعلام داشت. مطلع شعر چنین است:

جزَعاً أَتت الخطوب هدوئ

ودَعِ الدموع تفیض منک شجونا[3]

؛ جزع و ناله کن؛ زیرا حوادث بزرگ از سکون و آرامش ابا دارند (یعنی حوادث بزرگ و دردنک آرامش و آسایش را می گیرند) و اشک را واگذار که در این اندوه جاری شود.

پی نوشت ها:

[1] مفاخر آذربایجان، ج 1، ص 342.

[2] همان.

[3] همان.

لینک کوتاه :