علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن پانزدهم  /  سید ابراهیم دروازه ای

فرزند دانشمند


تعداد بازدید : 92     تاریخ درج : 1390/10/05    

آیةالله سید مهدی امین محرّر، مشهور به «دروازه ای»، فرزند برومند آیةالله سید ابراهیم دروازه ای، در سیزده بهمن 1313 ش.، در تبریز چشم به جهان گشود. وی دروس مقدماتی و سطح را از محضر استادانی چون: شیخ علی کبر اهری، سید مهدی انگجی (1322 - 1384)، سید کاظم طباطبایی مشهور به «مفید» (1297 - 1383 ق.)، سید محمد بادکوبه ای (1285 - 1387 ق.) و پدر بزرگوار خود آموخت. او در سال 1333 ش. راهی قم شد و از جلسات درس آیةالله بروجردی (1292 - 1380 ق.) سید کاظم شریعتمداری (1332 - 1404 ق) و سید محمدباقر سلطانی طباطبایی به مدت هفت سال، بهره برد.

وی پس از وفات پدرش، در سال 1340 ش. به تبریز بازگشت و در سال 1342 ش. به دلیل همگامی با نهضت امام خمینی به اتفاق شهید قاضی طباطبایی، سید احمد خسروشاهی، حاج میرزا حسن ناصرزاده و حاج میرزا محمدحسین انزابی، دستگیر و در زندان قزل قلعه زندانی گردید. او در سال 1346 ش. در تهران اقامت گزید و در یکی از مساجد تهران به امامت جماعت و ارشاد مردم پرداخت.[1]

آیةالله دروازه ای، یکی از چهره های سرشناس روحانیت در عرصه های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بود. نام ایشان ذیل 25 اطلاعیه و نامه از طرف جامعه روحانیت شهرهای تهران و آذربایجان، عالمان مهاجر به تهران، حوزه علمیه قم، سید کاظم شریعتمداری، که در موضوعات مختلف، چون: تصویب نامه انجمن های ایالتی و ولایتی، بازداشت امام خمینی، مجلس شورای ملی و مجلس سنا، مسائل سیاسی و اجتماعی ایران، دستگیری علما، اعلام عزای عمومی و مناسبت های مهم دیگر صادر شده، دیده می شود.[2]

آیةالله دروازه ای در طول مبارزات، همواره مورد آزار و اذیت ساواک و در موارد متعدد، فعالیت های ایشان و دیگر روحانیان مبارز، به ساوک مرکزی گزارش می شد.[3]

از آثار چاپ شده معظم له، مقاله ای تحت عنوان سخنی در باب انتظار[4] است. وی در 28 آذر 1378 ه.ش. رحلت نمود و در جوار یار آرام گرفت.

پی نوشت ها:

[1] نامداران تاریخ، ج 2، ص 283.

[2] برای ملاحظه اعلامیه ها، اسناد انقلاب اسلامی، ج 1، ص 223؛ ج 3، 88، 94، 103، 107، 196، 223، 245، 283، 289، 308، 314، 386، 397، 412، 430، 436، 455، 470، 485، 500، 511، 518.

[3] جلوه محراب، مرکز بررسی های تاریخی وزارت اطلاعات، ص 100؛ نامداران تاریخ، ج 2، ص 283.

[4] صبح وصال، ویژه نامه نیمه شعبان، 1418 ق، ص 48.

لینک کوتاه :