علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن چهاردهم  /  محمّد مُجاهدی تبریزی

کرامات


تعداد بازدید : 53     تاریخ درج : 1390/10/05    

شاعر اهل بیت استاد محمّد علی مجاهدی از مادرش نقل می کند که روزی مرحوم آقا به من گفتند: «فردا آیت الله حاج شیخ عبدالکریم حائری مؤسس حوزه علمیّه قم رحلت می کنند و روز عزای ماست! و همان طور که گفته بودند این حادثه تلخ اتّفاق افتاد. سالها گذشت و روزی بعد از نماز صبح با لحن بغض آلودی به من فرمودند: سه روز دیگر آیت الله حجّت را از دست خواهیم داد! و ایشان در همان روزی که گفته بودند رحلت کردند. سالها گذشت و روزی پس از استراحت قیلوله (خواب پیش از ظهر) که آماده نماز می شدند انقلاب حال عجیبی را در ایشان مشاهده کردم. وقتی که علّت را جویا شدم از پاسخ طفره رفتند و سرانجام در اثر اصرار من فرمودند: من هفت ماه دیگر بیشتر مهمان شما نیستم و در فلان ماه و در فلان روز خواهم رفت! از شنیدن این حرف دلهره عجیبی پیدا کردم و یادآوری سخن آن مرحوم درباره آن دو مرجع عالی قدر بیشتر ناراحتم کرد. هنگامی که پریشان احوالی مرا دیدند به دلداری من پرداختند و گفتند: مرگ و زندگی همه در دست خداست و در برابر این پرسش که شما این مطالب را از کجا می گویید؟ فرمودند:

مرحوم آیت الله آقا میرزا احمد اهری (ره) از دوستان صمیمی من بود و من پس از رحلت ایشان سالها تکفّل هزینه خانواده آن مرحوم را بر عهده داشتم و به خاطر این خدمت، روح آن مرحوم با من مأنوس شده و گاهی در خواب مطالبی را با من در میان می گذارد که بعدها عیناً اتّفاق می افتاد و این سه مطلبی را که با شما در میان گذاشتم از همان مطالب بود!».[1]

فرزند ارشد ایشان می نویسد: «بارها شاهد بودم که پدر بزرگوارم به هنگام نماز آیه: «غَیْرِ المَغضوبِ عَلَیْهِمْ وَلاالَضّالینْ» را به طرز خاصّی ادا می کنند. روزی از ایشان پرسیدم: چرا این آیه سوره حمد را این گونه تلاوت می کنید؟ پدرم در حالی که لبخندی به لب داشتند و دست خود را بر سرم می کشیدند فرمودند:

پسرم! تو به این کارها کاری نداشته باش، بعدها علّت آن را خواهی فهمید و بعد آه سردی کشیده و به مطالعه مشغول شدند. پس از رحلت ایشان دفتری را به خطّ آن مرحوم در کتابخانه شخصی شان پیدا کردم که بخشی از آن را به رؤیاهای صادقه خود تحت عنوان «الرؤیا فی سنة 1363 ه. ق» اختصاص داده بودند. اوّلین رؤیایی را که مرقوم فرموده بودند این بود: در ماه شعبان 1363 در قریه کرمجگان (قم) در خواب، طلیعه مبارکه حضرت حجة بن الحسن - عجّل الله تعالی فرجه - را دیدم و آن بزرگوار به بنده تلاوت «غَیْرِ المَغضوبِ عَلَیْهِمْ وَلاالَضّالینْ» را تعلیم می فرمودند. و آن وقت بود که پی بردم چرا پدر بزرگوارم این آیه کریمه سوره حمد را به آن طرز خاص ادا می کردند.»[2]

پی نوشت ها:

[1] در محضر لاهوتیان، صص 440 - 441.

[2] همان، صص 442 - 443.

لینک کوتاه :