علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن چهاردهم  /  عباس مشکوری

مبارزات و تلاش های سیاسی


تعداد بازدید : 75     تاریخ درج : 1390/10/06    

یکی از مهم ترین رویدادهای سیاسی زمان پدر آیةالله حاج شیخ عباس مشکوری، قیام تنباکو به رهبری میرزای شیرازی بود که استعمار انگلستان را دچار هراس نمود. پدر ایشان از فعالان سیاسی آن زمان در ارتباط با تحریم تنبکو به شمار می رفت و همین ویژگی پدر، یعنی مقاومت در برابر سلطه و قدرت های استبدادی به پسر، انتقال یافت، او پس از تمام تحصیلات و رسیدن به مقام اجتهاد، به هندوستان عزیمت نمود و سپس به قصد خدمت به دین و مذهب و گسترش تعالیم اسلامی، برحسب وظیفه به ایران آمد و در منطقه قلهک تهران اقامت گزید. عده ای بر این باورند که بعد از تحریم تنبکو چون تلاش های سیاسی خاندان مشکوری در نجف، شدت یافت و این امر، دست اندرکاران و کارگزاران وابسته را بیمنک ساخت، برای جلوگیری از استمرار فعالیت های سیاسی توسط حاج شیخ عباس مشکوری، وی را به ایران تبعید نمودند. البته ایشان در ایران همچنان مدافع اسلام ناب و حکمیت آن به حساب می آمد و از ظلم و بی عدالتی و تجاوز بیزار بود. در همان روزهای آغاز ورود وی به ایران، به حمایت از مبارزات مردم ایران، به رهبری آیةالله کاشانی مبادرت نمود. با عنوان شدن پیشنهاد آیةالله کاشانی در خصوص ملی شدن صنایع نفت به عنوان تکلیف دینی و وطنی و پشتیبانی آیات عظام خوانساری، شاهرودی، بهاءالدین محلاتی، عده ای دیگر از مراجع تقلید، آیةالله مشکوری نیز مصمم گردید برای حفظ مصالح جامعه اسلامی و جلوگیری از سلطه بیگانگان مردم را در این راه ترغیب و آنان را بیدار کرده و به همه اعلام کند که دیگر مجال عذری برجای نمانده است.

بدین گونه نهضت و حرکتی شکل گرفت که بدون دخالت روحانیون، فتواهای مراجع تقلید، هرگز به تصویب قانون ملی شدن صنعت نفت منجر نمی شد. نقش اساسی و انکارناپذیر روحانیت مبارز، در پی ریزی مبارزه ضد استعماری، به ویژه تلاش شگفت آور و غم انگیز آیةالله کاشانی با حمایت عالمانی چون آیةالله مشکوری برای جلوگیری از کودتای 28 مرداد 1333 ه.ش. - که با پاسخ سرد و ناملایم دکتر مصدق مواجه گردید، به خوبی از میان اسناد، نطق ها و مکتوباتی که در این ارتباط در منابع تاریخی هست به دست می آید. البته مرحوم مشکوری قبل از پیدایش اختلاف بین آیةالله کاشانی و ملی گرایان در امور سیاسی با دکتر مصدق مخالفت اساسی نداشت؛ اما بعد از جدایی وی از روحانیت، از او کناره گیری نمود و بیزاری خویش را از این وضع اعلام کرد.[1]

پی نوشت:

[1] اسناد انقلاب اسلامی، ج 3، ص 58.

لینک کوتاه :  
نویسنده : سید حسین تاریخ : 1391/05/19

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم درود بر علماء اسلام