علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن پانزدهم  /  محمد ایمانی لاهیجانی

ویژگی های ممتاز


تعداد بازدید : 43     تاریخ درج : 1390/10/06    

1. خلاّقیت و جدّیت در کار

آیةالله ایمانی استعدادی قوی داشت. وی در درس و شغلش دارای پشتکار و جدّیت فراوان بود. اهتمام و جدّیت او در تحصیل، به حدی بود که خود ایشان می گفت ما یک وقت با دوستان، یک مباحثه قبل از نماز صبح گذاشته بودیم و هر روز ساعاتی قبل از نماز صبح بیدار می شدیم و مباحثه ای انجام می دادیم و آن گاه برای فریضه صبح به مسجد می رفتیم. همین جدّ و جهد ایشان در فراگیری علم، به سرعت ایشان را در فراگیری علم در زمره طلاب سخت کوش و با استعداد قرار داد و حتی مواردی پیش آمد که مراتب علم ایشان بیشتر آشکار گشت. معظم له فرمودند:

در زمان حضرت آیةالله العظمی بروجردی عده ای از افراد، مرتب در نزد ایشان از طلبه های شمال سعایت و بدگویی می کردند و آنها را به درس نخواندن متهم می نمودند. همین مسأله باعث شد تا خاطر آقا نسبت به طلبه های شمال مکدّر شود. این مسأله ادامه داشت تا زمانی که نظام امتحانات در حوزه به راه افتاد. در همان امتحانات اولیه، من به همراه چند نفر از طلبه های شمال از جمله افرادی بودیم که بیشترین نمره را کسب کردند و همین امر باعث شد تا نظر آیةالله بروجردی نسبت به طلاب شمال تغییرکند.»[1]

یکی از فرزندان ایشان نقل می کرد در زمانی که ما، در دوره ابتدایی و راهنمایی درس می خواندیم بیشتر وقت ها، شب های امتحان به اتاق حاج آقا می رفتیم، تا شاید بتوانیم بیشتر درس بخوانیم؛ زیرا ایشان تا پاسی از شب بیدار بود.

2. شیدای علم

آیةالله ایمانی علاوه بر تحصیل دروس متداول حوزه های علمیه، بسیاری از کتاب های متروک را با دقت و جدّیت و اهتمام خاص، مطالعه می کرد و آنگاه برای تعمیق بخشیدن به اندوخته های خود آنها را در حلقه های نقد و نظر، به مباحثه می گذاشت. وی از این رهگذر کمال استفاده را برد. او کتاب طهارت حاج آقا رضا همدانی، برخی از مجلدات جواهر، مجلدات 4 گانه اسفار، چندین جلد از تفسیر المیزان و تمام ابواب فقهی لمعه، رسائل، و مکاسب را به دقّت مطالعه و مباحثه نموده است. وی در جواب اعتراض برخی می گفت:

«هدف مان از خواندن این مباحث آگاهی به منابع غنی اسلام است. می خواهیم بدانیم اسلام چه گفته است؟»

3. روحیه خدمت گزاری

یکی از صفات برجسته اخلاقی آیةالله ایمانی، در مدت عمر شریفش، به خصوص در ایام تصدی شان در مشاغل قضایی، روحیه خدمت گزاری و تلاش در رفع حوائج ارباب رجوع بود. با توجه به گستردگی تشکیلات قضایی و پیچیدگی کار آن، اغلب افراد در پی گیری کار خود، با مشکل مواجه می شدند و بارها اتفاق می افتاد که اشخاص زیادی جهت دادخواهی به ایشان متوسل می شدند. ایشان اگر مسأله را صحیح می دیدند، از هیچ اقدامی جهت احقاق حق ارباب رجوع امتناع نمی کردند. چه بسا پرونده ای خارج از حوزه رسیدگی ایشان بود و هیچ گونه مسئولیتی در این زمینه متوجه شان نبود؛ اما خودش به شعبات مراجعه کرده، در جهت تأمین خواست ارباب رجوع تلاش می کرد. دکتر جلیلیان، یکی از همکاران ایشان می گوید:

«یکی از صفات خاصه آیةالله ایمانی کوشش در جهت انجام حوائج مراجعین و مردم بود. بارها دیدم که شخصاً به شعبات مراجعه می کرد و از آنها در رفع گرفتاری های مردم استمداد یاری می کرد و این کار را به هیچ وجه کسرشأن خود نمی دانست و در حقیقت در این راه به گفته آن عارف بزرگ اصفهانی عمل می کرد که اگر قرار است آبروی آدم ریخته شود چه بهتر که در راه خدا ریخته شود».

در این اواخر که وضعیت جسمانی معظم له به شدت رو به ضعف گذاشته و رفت و آمد به تهران بر ایشان بسیار طاقت فرسا بود، از طرف خانواده و آشنایان پیشنهاد می شد که یا از کار خود در تهران کناره بگیرند، یا به قم منتقل شوند؛ ولی ایشان قبول نمی کرد و یکی از عللی که ذکر می کرد این بود که بعضاً افرادی در تهران مراجعه می کنند و مشکل و گرفتاری دارند و با تشکیلات هم آشنایی ندارند، ما همین که بتوانیم افراد را راهنمایی کنیم و آنان را از سردرگمی نجات بخشیده و کار آنان را با سرعت انجام دهیم. این خدمت برای ما کافی است.

4. اهتمام به قرائت و حفظ قرآن کریم

معظم له از حافظه ای قوی و استعداد شگرف برخوردار بود. همین امر ایشان را قادر ساخته بود تا در حفظ و به خاطر سپردن قرآن کریم و اشعار و حکایات، بسیار موفق باشد. ایشان می گفت: در دوران طلبگی، مسیر منزل تا مدرسه فیضیه را که مسافت نسبتاً زیادی بود، پیاده طی می کردم. یک قرآن جیبی به همراه داشتم و در بین راه تا مدرسه، قرآن حفظ می کردم. در ایام معمول، وی به سبب اشتغالات فراوان، فرصت کمتری جهت قرائت قرآن پیدا می کرد. اما در ماه مبارک رمضان، ختم های متوالی قرآن کریم از برنامه های همیشگی ایشان بود و به هیچ وجه و با هیچ عذری این مسأله را ترک نمی کرد. در این اواخر که فراغت بیشتری برای ایشان فراهم شده بود، موفق می شد در طول ماه مبارک رمضان، نزدیک به 10 بار، قرآن را ختم کند. در ضمن، وی اشعار فراوانی را در جوانی حفظ کرده بود و به مناسبت، در هنگام صحبت استفاده می کرد.

5. نظم و ترتیب در کارها

ایمانی در برنامه های کاری و کارهای شخصی خود از انضباط خاصی برخوردار بود. وقت شناسی، پایبند بودن به قول و وعده، صرف وقت و حوصله در تنظیم اسباب و وسایل منزل و جای دادن آنها در مکان های شخصی و... همگی از همین روحیه و صفت عالی نفسانی نشأت گرفته بود. به ندرت پیش می آمد که ایشان شیئی را در منزل گم کرده و به دنبال آن بگردد. ایشان هیچ وقت کار امروز را به فردا موکول نمی کرد، بارها مشاهده شد زمانی که از تهران برمی گشت در حالی که به شدت خسته بود و احتیاج به استراحت داشت؛ همین که لباس های خود را خارج می کرد به سراغ تلفن می رفت و نتیجه پیگیری پرونده اشخاص را به آنها اطلاع می داد؛ در حالی که فرصت انجام این کار را داشت.

6. عشق به اهل بیت(ع)

ایمانی از ارادتمندان واقعی خاندان عصمت و طهارت(ع) بود. وی از ابتدای طلبگی تا دوران کهولت، در امر تبلیغ بسیار موفق بود. او متواضعانه در یکی از روستاهای لاهیجان، به نام «کنف گوراب» سالیان متمادی منبر می رفت و به ارشاد و هدایت مردم می پرداخت. نیز در مسجد آقا سید محمد یمنی لاهیجان به کار ارشاد و هدایت مردم همّت می گماشت. او به گفته دوستانش ذکر مصیبت را با گریه شدید می خواند و گاهی قادر نبود مصیبت را به اتمام برساند و نیمه کاره رها می کرد. در اواخر عمر، در ایام عاشورای حسینی، در قم به تکیه آقا سید حسن می رفت و گاهی تا ساعت 2 شب در مجلس می نشست. هیچ گاه تهجّد را ترک نکرد و برنامه زیارت حرم را مرتب و منظم انجام می داد.

پی نوشت:

[1] مصاحبه با حجةالاسلام رسول ایمانی.

لینک کوتاه :