علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن چهاردهم  /  علی علم الهدی فومنی

تولدو تحصیلات


تعداد بازدید : 44     تاریخ درج : 1390/10/06    

یکی از عالمان مبارز و متقی دیار عالم خیز و بابرکت «فومن»، آیةالله حاج شیخ علی علم الهدی(قدس سره)[1] است که عمر شریف خویش را در راه اعتلای نام مقدس اسلام و فرهنگ ناب علوی صرف نمود.

تولّد و تحصیلات

آیةالله علی علم الهدی، در خانواده ای متدین و مذهبی، در سال 1250 ش. و در محلّه «حلقه سر» فومن دیده به جهان گشود. وی در دوران کودکی قرآن را در مکتب خانه، زیر نظر استادانی که از طالقان برای امرار معاش و آموختن قرآن بدان نواحی می رفتند، به خوبی آموخت و به امر و تشویق والدینش راهی حوزه علمیه رشت گردید. و در مدرسه جامع، واقع در محلّه صالح آباد رشت، اقامت گزید و به تحصیل علوم دینی پرداخت. به نام استادان وی در این مقطع تصریح نشده است؛ اما با وجود عالمان بزرگ و برجسته ای مانند حاج ملإ؛ّّ محمد خمامی (متوفای 1327 ق.) و حاج سید محمود روحانی رشتی که از اعلم عالمان رشت بودند، وی مشغول فراگیری مقدمات علوم دینی شد. در همین مدرسه بود که وی با مرحوم میرزا کوچک خان جنگلی آشنا و روحیه جوانمردی، آزادگی و مبارزه در وجودش جوانه زد و تا پایان عمر شریفش با همین روحیات عالیه انسانی و اسلامی زندگی کرد. شیخ علی علم الهدی در این مدرسه در میان دوستان و طلاب، با همان نامِ زادگاهش «حلقه سر» خوانده می شد؛ یعنی شیخ علی حلقه سری. وی پس از مدتی توقف در رشت، راهی تهران شد و در مدرسه صدر[2] واقع در در میدان مُنیریّه سکنی گزید. او ارتباطش را با مرحوم میرزا کوچک خان - که در مدرسه محمودیه تهران مشغول تحصیل بود - قطع نکرد. وی در تهران مشغول فراگیری علوم معقول و منقول گردید. مهم ترین استادان آن بزرگوار عبارتند از:

1 - میرزا هاشم اشکوری گیلانی (م 1332 ق.)[3]

2 - میرزا ابوالحسن جلوه (م 1314 ق.)[4]

3 - میرزا محمدحسن آشتیانی (م 1319 ق.) علم الهدی فقه و اصول را نزد این فقیه بلند آوازه تلمّذ کرده است.[5] علم الهدی نیز از مدرسان حوزه تهران به شمار می آمد و سطوح پایین تر را برای جمعی از فضلا و طلاب تهران تدریس می نمود.

پی نوشت ها:

[1] دانشوران گیل و دیلم، ص 395؛ تاریخ علما و شعرای گیلان، ص 123.

[2] این مدرسه در اثر احداث خیابان جدید تخریب شده است.

[3] شرح حال رجال ایران، ج 6، ص 291.

[4] گلشن ابرار، ج 1، ص 393.

[5] همان، ج 3، ص 191.

لینک کوتاه :