علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن سوم  /  علی بن محمد اشعری قمی

اهمیّت پیشوایی و رهبری


تعداد بازدید : 52     تاریخ درج : 1390/10/06    

محمد بن احمد بن ابی قتاده، پیرامون وظیفه مؤمنان در زمان رحلت پیشوای معصوم، کتابی تألیف نموده و این اشاره ای است به جایگاه رفیع ولایت و ولایت پذیری، در نظام اعتقادی شیعی.

از منظر باورهای دینی که بنیاد آن، روایات اهل بیت(ع) است، شیعه در زندگی خود، همواره باید پیرو پیشوای معصوم(ع) باشد. اگر مسلمانی بمیرد و امام زمان خود را نشناسد، به مردن جاهلیّت از دنیا رفته و همین باور ژرف بود که یاران امامان(ع) را وادار می نمود تا از آنها درباره امام بعد پرسش کنند؛ زیرا نباید حتی یک لحظه، بدون پیشوا باشند.

به عنوان نمونه، فیض بن مختار به امام صادق(ع) می گوید: ای امام! دست مرا بگیر و از آتش جهنّم نجاتم ده؛ امام و پیشوای بعد از شما کیست.

در این موقعیت بود که حضرت موسی بن جعفر(ع) که هنوز در سنین نوجوانی بود، واردشد، حضرت امام صادق(ع) فرمود: او رهبر و امام شماست.

در روایت دیگری آمده است: یعقوب بن شعیب از امام صادق(ع) می پرسد: اگر امام، از دنیا برود وظیفه مؤمنان چیست.

حضرت می فرماید: خداوند وظیفه آنان را در یک آیه قرآن روشن ساخته است.

باید از میان هر گروه از مردم، جمعی از آنان بپاخیزند و حرکت کنند و خود را به مرکز اسلام برسانند و در مسئله امام و رهبری بررسی و تحقیق کنند و مردمی که باقی مانده اند، معذورند تا هنگامی که آنها برگردند و امام را معرفی کنند.

لینک کوتاه :