علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن پانزدهم  /  سید اسماعیل موسوی زنجانی

مهاجرت به تهران


تعداد بازدید : 94     تاریخ درج : 1390/10/06    

آیةالله سید صدرالدین صدر، پدر امام موسی صدر که از مراجع و مدرسان مشهور حوزه علمیه قم بود در سال 1352 ش. به آیةالله موسوی زنجانی پیشنهاد نمود به تهران برود و در آنجا فعالیت های فرهنگی - اجتماعی خود را ادامه دهد. ایشان هم پذیرفت و در همین سال به آنجا رفت و در یکی از مساجد آن دیار، فعالیت های سیاسی خویش را گسترش داد. این مبارزات به قدری برای ساوک مهم تلقی می گردید که نه تنها آیةالله موسوی؛ بلکه فرزند ایشان نیز تحت تعقیب قرار گرفت. سید محمدمهدی موسوی (فرزندش) در مبارزات مسلحانه بر علیه رژیم دستگیر و در زندان پس از شکنجه های سخت، در سال 1355 ش. به شهادت رسید. در این سال، فرزند دیگرشان توسط ساوک دستگیر شده و به مدت هفت روز منزل آیةالله موسوی تحت کنترل کامل نیروهای امنیتی درآمد و تمامی ورود و خروج ها ممنوع گردید.[1]

آیةالله موسوی زنجانی در این ارتباط می نویسد:

در مبارزات مردم تهران شرکت داشتم. در همین زمان یکی از فرزندانم متواری شد و پس از آن تحت نظر قرار گرفتم و سرانجام ایشان به گفته تهرانی (شکنجه گر ساوک) معدوم در زندان زیر شکنجه، شهید شد. چند ماه بعد از شهادت فرزندم، سید محمود موسوی (فرزند دیگرم) دستگیر و روانه زندان شد. وی تحت شکنجه های زیادی قرار گرفت؛ تا اینکه به برکت اوج گیری انقلاب اسلامی آزاد شد. در ایام بازداشت فرزندم ساوکی ها به منزل ما هجوم آوردند و گروهی از آنان به مدت شش روز در خانه ما اتراق کردند. طی این مدت کسی حق رفت و آمد به منزل را نداشت. خانواده ام به دلیل فشار وارده، ناراحتی قلبی پیدا کرد؛ ولی جوّ به گونه ای بود که اجازه مراجعه به دکتر را هم نداشتیم. از عنایات الهی که پس از شهادت فرزندم سید محمدمهدی برایم مطرح شد، نامه تسلیتی بود که حضرت آیةالله مشکینی برایم ارسال فرمودند و در آن به دستگاه جبّار حکم نیز حمله کرده بودند و من این نامه را در یکی از کتاب هایم پنهان کردم و پس از اینکه مأموران ساوک به منزلمان آمدند تمامی کتاب ها را بازرسی کردند؛ ولی موفق نشدند نامه ایشان را بیابند.[2]

او در جای دیگر می افزاید:

بعد از شهادت فرزندم نوعاً منبر، مسجد و محل سکونتم، تحت کنترل ساوک بود و چندین بار هم به سازمان امنیت احضار شدم. چند روز نیز در ساوک شهرستان دزفول بازداشت بودم؛ تا اینکه به اتفاق برخی دوستان و یاران موفق شدم به عتبات عالیات بروم و پس از زیارت امامان معصوم(ع) در نجف با امام خمینی ملاقات نمودم.[3]

جمعی از روحانیان تهران، طی اعلامیه ای به دلیل اعتراض به کشتار جمعه خونین میدان شهدا (ژاله سابق) و در آستانه فرا رسیدن سالروز شهادت آیةالله سید مصطفی خمینی و... در روز دوشنبه 24 مهر 1357 مطابق به 13 ذیقعهده 1399 ق. را تعطیل عمومی اعلام نمودند. آیةالله سید اسماعیل موسوی زنجانی در تنظیم، تأیید و امضای این اعلامیه نقش مهمی را عهده دار بود.[4]

ایشان در صدور اعلامیه تاریخی روحانیان تهران و دعوت به راهپیمایی در روزهای تاسوعا و عاشورای سال 1399 ق. - (1357 ش.) همت گماشت. با دعوت جامعه روحانیت تهران و پاسخ مثبتی که اقشار گوناگون به آن دادند، راهپیمایی بزرگ تاریخ، با حضور متجاوز از سه میلیون نفر، در روزهای تاسوعا و عاشورا در تهران انجام گرفت که پشت رژیم پهلوی را شکست و دولت نظامی را به زانو درآورد و دنیا را در بهت و حیرت قرار داد.[5] آیةالله موسوی زنجانی در خصوص این تلاش ها می نویسد:

با روحانیت مبارز تهران در دوران انقلاب فعالیت داشتم. در تشکیل جلسات، راهپیمایی ها، حضور در مراسم و. .. و از کارهایی که مربوط به دوران انقلاب بوده کوتاهی نداشتم، با کمال جدّیت فعالیت می کردم.[6] از دیگر فعالیت هایم این بود که در آن ایام، مدت ها امام جماعت یکی از مساجد انقلابی بودم و در اجتماع جوانان پرخروش حضور پیدا می کردم.[7]

پی نوشت ها:

[1] علماء نامدار زنجان، ص 116.

[2] خبرگان ملت، ص 491.

[3] روزنامه جمهوری اسلامی، ش 6807.

[4] نهضت روحانیون ایران، چ 8، ص 384.

[5] همان، ج 9، ص 42 - 44.

[6] روزنامه جمهوری اسلامی، ش 6807.

[7] خبرگان ملت، ص 491.

لینک کوتاه :