علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن پانزدهم  /  سید اسماعیل موسوی زنجانی

سیره اخلاقی


تعداد بازدید : 162     تاریخ درج : 1390/10/06    

قدرشناسی از همسر

آیةالله موسوی با حاجیه شکوفه خانم دانش پژوهشی ازدواج نمود، این بانو در تمامی مراحل زندگی، مبارزات، مهاجرت ها و سفرهای تبلیغی یاری صدیق و وفادار برای شوهرش بود و حتی برای آنکه آیةالله موسوی به اهداف مهم خود در جهت اعتلای ارزش ها و تحکیم نظام اسلامی برسد، سلامتی خویش را از دست داد و به کسالت قلبی و عروقی مبتلا شد. آیةالله زنجانی به رغم مسؤولیت های مهم و خطیر اجتماعی و حضور در عرصه های گوناگون سیاسی، هیچ گاه زحمات توان فرسای این بانو را که مادر دو شهید است فراموش نکرد و برایش احترام بسیاری قابل بود. وی می کوشید حتی الامکان اسباب ناراحتی و کدورت خاطر همسرش را فراهم نسازد و به فرزندان خویش تکید می نمود، احترام مادر را حفظ نموده و در تکریم وی بکوشند. در وصیت نامه ای که تنظیم نموده است خاطرنشان می نماید: این بنده... سید اسماعیل موسوی فرزند سید عباس که سابقاً به نام میرآقا معروف بودم و به مقام ایصاء برآمده و فرزند عزیز خود، آقای حاج سید محمود موسوی و آقا سید علی موسوی مشهور به آقاابوالحسن [راه] وصی خود قرار دادم که طبق وصیت نامه عمل نمایند. ماترک غیر منقول این جانب یک خانه مسکونی در تهران است که دو دانگ آن را سابقاً به همسرم... بخشیده و مصالحه نمودم و صیغه صلح جاری و وجه المصالحه دریافت شد. الآن وصیت نامه را تجدید می نمایم. چهار دانگ باقی را هم به ایشان بخشیده ام و تهیه انتقال با سند رسمی در جریان است. اگر سند هم نتوانستیم تهیه نماییم شرعاً خانه مسکونی ام در تهران مال ایشان است و غیر از آن خانه در هیچ جا یک متر هم زمین ندارم و اثاث البیت در تهران و زنجان که کثراً مستعمل است و همچنین کتابهایم در زنجان و تهران مال خودم است. همه اینها در مدت پنجاه شصت سال زندگی مشترک تهیه شده است. در تهیه اثاث البیت، همسرم زحمت طاقت فرسا داشته، زحمات فوق العاده متحمل شده اند به هر حال بعد از مرگ متعلق به ورثه است.[1]

عالِم وارسته و مُهذّب

روحانی بزرگوار و فقیه پرهیزگار، ابوشهیدین، آیةالله سید اسماعیل زنجانی که از سلاله رسول الله بود. حیات پربرکتش را در راه اعتلای اسلام ناب محمدی و پاسداری از حریم ولایت علوی گذرانید. او که در مکتب سید شهیدان حضرت امام حسین(ع) پرورش یافته بود صادقانه عهد و میثاق خود را با خداوند در عرصه عمل با تقدیم دو شهید به اثبات رسانید. حضور فعال و عاشقانه اش در مسند امامت جمعه زنجان و مجلس خبرگان و سوز و گداز وافرش در دفاع از حقوق رنج دیدگان، فراموش نشدنی و خارج از وصف و تمجید است. به راستی که او اسوه صبر و مقاومت و تقوا بود و در مصرف اموال بیت المال و استفاده از امکانات عمومی، نهایت دقت را مبذول می داشت و می کوشید در این راه از اسراف و تبذیر و خرج های نابجا و غیر ضروری اجتناب نماید و اطرافیان را نیز به چنین امر مهمی توصیه مؤکد می نمود. این دقت هایش در بخش هایی از وصیت نامه او جلب نظر می نماید:

کتابهایم که واقعاً در تهیه آنها متحمل زحمات شده ام مشتمل کتب عربی و فارسی است. کتاب های عربی به فرزندم آقا سید علی (مشهور به آقا سید ابوالحسن) که روحانی است وصیت می نمایم اگر بیشتر از ثلث هم شد ورثه اجازه نمایند و کتاب های فارسی را هم یا تقسیم یا هر طور صلاح بدانند و اگر خدای نکرده از کتاب ها نتوانستند استفاده کنند کما هو حقه به یکی از کتابخانه های قم یا زنجان که مورد استفاده عموم است وقف نمایند... حساب هایی که در بانگ هاست اگر پول داشته باشد مربوط به بیت المال است و باید به دفتر مقام معظم رهبری تقدیم شده، چون از سایر مراجع که اجازه داشتم نصف هرچه رسیده به محضر آنها ارسال کرده ام و اموالی که در دفتر است مربوط به نهاد امام جمعه است، صورت حساب دارد و برادر عزیزم آقای سید مهدی اسماعیلی در جریان است و ماشین ها همه مربوط به دولت جمهوری اسلامی است و فقط یک پیکان مال دفتر است و سند یک پیکان به نام بنده است. به عنوان مسؤول دفتر استان که بودم حواله را شورا داد ولکن پولش را خودم با اقساط پرداخت نمودم. شماره حساب هایی که در بانگ ها دارم مختلف است. یک امضایی و دو امضایی. یک امضایی ها مربوط به خودم است که از بیت المال است کما اینکه قبلاً اشاره کردم و دو امضایی ها هم مربوط به مدرسه (علمیه) یا نهاد (نهاد نمایندگی ولی فقیه) است که اصلاً به پول بنده ربطی ندارد.

وی در حاشیه وصیت نامه، نوشته است: به عنوان تذکر بازهم اگر در کمد یا لای کتاب ها و همچنین در صندوقی که آقا مهدی می دانند که جعبه کوچکی است، پولی باشد مربوط به بیت المال است؛ یعنی سهمین روی کاغذ هم نوشته ام. پول شخصی ندارم و اگر مربوط به فقرا و جای دیگر باشد به مصرف اهلش برسانند.

حاج سید محمد موسوی فرزند آیةالله موسوی که در کسوت روحانیت مشغول تحصیل علوم حوزوی است می گوید: پدرم در خانواده بسیار برابری را رعایت می کرد. بین فرزندان و فامیل هیچ فرقی قائل نمی شد. هیچ کس در خانواده احساس کوچکترین تبعیضی حتی در محبت از سوی حاج آقا نداشت. فوق العاده شخصیت منظمی بود و عموماً هر روز صبح ساعت هشت در دفتر، کار خود را شروع می کرد. حوالی ساعت ده صبح برای نیم ساعت به منزل باز می گشت و باز تا بعد از نماز ظهر و عصر در دفتر مشغول کار بود. بعد از نماز یک ساعت استراحت می کرد و از ساعت چهار بعد از ظهر تا یک ساعت بعد از نماز مغرب و عشا مشغول کار بود. به این برنامه، حضور در جلسات ویژه و سخنرانی اضافه می شد. شرکت در جلسات مجلس خبرگان و یا همایش های گوناگون در برخی شهرها، کار مضاعف دیگری بود که همه این ها را حاج آقا با نظم خاصی به رغم کهولت سن انجام می داد. سنگ صبور همه فامیل بود.[2]

توجه به خانواده و خویشاوندان را می توان در وصیت نامه ایشان ملاحظه نمود: «فرزندان و منسوبین نسبی و سببی را توصیه به تقوای الهی می نمایم. اگر در تربیت فرزندان کوتاهی کرده باشم مرا حلال نمایند و همیشه به یاد خدا باشند و همدیگر را فراموش نکنند. صله ارحام را به جای آورند. مادرشان را تنها نگذارند و در حق خواهران کوتاهی نکنند. برای تمامی منسوبین و دوستان از خداوند متعال عاقبت به خیری و سعادت دنیا و آخرت مسئلت دارم...»

پی نوشت ها:

[1] از وصیت نامه آیةالله سید اسماعیل موسوی زنجانی که در تاریخ دوم فروردین 1381 ش شهید شده است.

[2] ویژه نامه پرواز از حرم، ص 10.

لینک کوتاه :