علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن پانزدهم  /  لطف اللّه صافی

مرجعیت


تعداد بازدید : 99     تاریخ درج : 1393/09/02    

در سوگ خورشید

آیت الله صافی علاوه بر تدریس، تحقیق و تألیف، سالیان متمادی در دفتر مرجع عالی قدر، آیت الله گلپایگانی به انجام وظیفه مشغول بود. در آذرماه 1372ش. همزمان با بستری شدن آن مرجع گرانقدر در بیمارستان، حجم مسئولیت های آیت الله صافی نیز بیشتر شد. گویا دیدگان نگران جهان تشیّع، روزهای فراق را مشاهده می کرد و رفت و آمد مردم، محرّمی دیگر را خبر می داد. طولی نکشید که ندای «ارجعی» روح ملکوتی آن مرجع فرزانه و بقیّة السّلف را به میهمانی قدسیان دعوت کرد و جمعیّت سوگوار، از نقاط مختلف کشور و جهان با حضور یا پیام کتبی و تلفنی، فقدان آیت الله العظمی گلپایگانی را به پیشگاه بازماندگان و بستگانش تسلیت گفته، برای آن فقید سعید، علوّ درجات و برای داغدیدگان، ثواب و شکیبایی مسئلت نمودند.

وقتی پیکر مطهّر مرجع بزرگوار ـ پس از تشییعی کم نظیر ـ برای نماز آماده شد، داماد فقیه و جلیل القدرش آیت الله صافی، پیشاپیش همه شاگردان و ارادتمندان، امامت را به عهده گرفت و در میان غوغای آسمانیان و زمینیان، نماز را اقامه کرد و آن گاه پیکر پاکش در جوار حرم حضرت فاطمه معصومه (علیها السلام)، به خاک سپرده شد.

اقامه نماز بر پیکر مطهر آیت الله گلپایگانی(ره) به امامت آیت الله صافی گلپایگانی.jpg

آن مرجع فقید در وصیّت نامه اش ـ بعد از تعیین فرزندان خود برای تصدّی و مسئولیت انجام امور مؤسّسات عام المنفعه و غیره ـ چنین سفارش کرده است:

«... و هر کجا که اذن فقیه لازم است، با اذن جناب مستطاب آیت الله آقای حاج شیخ لطف الله صافی ـ که من ایشان را مجتهدی مسلّم و عادل می دانم ـ و پس از ایشان، با یکی از مجتهدین مسلّم و عادل حوزه علمیّه قم عمل گردد...»[1].

مرجعیّت

فقدان هر دانشمند صالح، ضایعه و مصیبتی بس عمیق و سهمگین است و فقط جایگزین شدن فقیه یا فقیهانی وارسته و شایسته، می تواند موجب جبران و ترمیم آن ضایعه گرددچنان که امام صادق(علیه السلام) می فرماید:

«اذا مات المؤمن الفقیه ثُلِّمَ فی الاسلام ثُلْمَةٌ لایسدّها شیء[2] هرگاه مؤمن دانشمندی بمیرد، چنان رخنه ای در اسلام ایجاد شود که هیچ چیز جای آن را پر نکند».

به راستی شاگردان زبده و پرهیزکار مراجع، همان کانون های امیدی هستند که وجود پربرکت آنان، دل هر سوگواری را تسلاّ داده، دیدگان نگران جامعه دینی را روشنایی می بخشد.

حوزه های علمیّه و مردم متدیّن، پس از بررسی و تحقیق، با تقاضاهای مکرّر، از آیت الله حاج شیخ لطف الله صافی درخواست کردند تا مرجعیّت و زعامت جامعه تشیّع را عهده دار شودبه ویژه آن که وی از شاگردان برجسته مراجع گذشته و از نویسندگان دردآشنا و دوراندیش جهان اسلام می باشد.

وی نیز با پذیرش درخواست حوزه ها و اقشار مختلف، از نیمه دوم سال 1372ش. رساله عملیّه خود را به زیور طبع آراست و در کوتاه مدّت، مورد توجّه مراکز علمی و شیعیان ایران و جهان قرار گرفت.

پی نوشت ها:

[1] ر.ک: نوری از ملکوت، مهدی لطفی، ص 446 بدرقه آفتاب، ص 23.

[2] اصول کافی، ج 1، ص 30.

لینک کوتاه :