علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن پانزدهم  /  لطف اللّه صافی

فروغ زیارت


تعداد بازدید : 76     تاریخ درج : 1400/11/12    

برخی از سروده های آیت الله العظمی صافی ـ دامت برکاته ـ در خصوص مدایح و فضایل کریمه اهل بیت(علیها السلام) می باشد. به یقین در تمامی این اشعار، «تولاّ، معرفت و اخلاص» موج می زند پس شایستگی آن را خواهد داشت که زینت بخش دیدگان زائران و عارفان باشد.

از این رو، این اشعار در قسمت فوقانی ضریح مطهّر حضرت فاطمه معصومه (علیها السلام) نوشته و حکاکی شده اند.

این بارگاه که خاک درش مشک اذفر است

بویش چو بوی خُلد برین، روح پرور است

دارالشّفا و عقده گشا و فَرَح فزاست

بابِ امان زمحنتِ فردای محشر است

طورِ حضور و مطلعِ نور و مطافِ حور

آرامگاه دختر موسی بن جعفر است

خاتون دین پناه که برهان عزّتش

هر صبح و شام، صیحه «الله اکبر» است

هرکس دری به خانه و راهی گزیده است

چشم امید «لطفی صافی» بر این در است[1]

________20190420_2071969163.jpg

با روی سیاه و بار سنگین گناه

با خجلت و شرمساری و حال تباه

در حضرت معصومه گزیدیم پناه

یا فاطمه اشفعی لنا عندالله[2]

پی نوشت ها:

[1] ر. ک: نشریّه پیام آستانه، آستانه مقدّسه حضرت معصومه (علیها السلام)، ش 25، ص 1 ـ 3 و ش 26، ص 6 گنجینه آثار قم، ج 1، ص 475 همگام با زائران عارف، علی اشرف عبدی، ص 14، زائر، اوّل، قم، 1384 ش.

[2] همان، ص 15.

لینک کوتاه :