علما و مفاخر  /  علما و بزرگان دینی  /  قرن پانزدهم  /  سید علی حسینی سیستانی

ولادت و تربیت

تعداد بازدید : 40     تاریخ درج : 1393/10/09    

ایشان در نهم ربیع الاول سال 1349 هجری قمری در خانواده ای متدین و مشهور به علم و دانش در مشهد مقدس رضوی به دنیا آمد. پدرش «سید محمّد باقر» عالمی مقدّس، و مادرش علویه ای والا مقام، فرزند «علاّمه سیّد رضا مهربانی سرابی» بود. جدّ وی عالم جلیل القدر «سیدعلی سیستانی» بود كه علامه شیخ آقا بزرگ تهرانی در كتاب طبقات اعلام الشیعه در باره اش چنین آورده است:

«وی از شاگردان ملاعلی نهاوندی در نجف اشرف، و از شاگردان مجدّد شیرازی در سامرّا بود. وپس از آن در زمره خواص سید اسماعیل صدر در آمد و در حدود سال 1318 هجری به مشهد امام رضا علیه السلام بازگشت و در آن جا رحل اقامت افكند و با بهره وافری كه از دانشِ و پارسایی و صلاح برده بود، به جایگاه بلندی دست یافت«.

در میان شاگردان نام آور او می توان از فقیه بزرگ شیخ محمد رضا آل یاسین قدس سره یاد نمود.

خاندان حضرت استاد دام ظله كه از سادات علوی حسینی هستند، سده یازدهم هجری در اصفهان می زیستند. از سرشناسان آن خاندان در روزگار یادشده می توان فیلسوف پرآوازه(محمد باقر داماد) صاحب كتاب قبسات اشاره نموده یكی از نوادگان وی به نام «سید محمد» در عهد پادشاهی سلطان حسین صفوی به مقام شیخ الاسلامیِ سرزمین سیستان رسیده و به آن دیار انتقال یافته و از آن پس، او و خانواده اش در همان جا سكنا گرفته اند. نخستین فرد از این خاندان كه به مشهد رضوی رهسپار شد، مرحوم «سید علی» بود كه برهه ای را در مدرسه مرحوم ملا محمد باقر سبزواری ماند وبرای ادامه تحصیل، ابتدا به نجف اشرف رفت و سپس رهسپار سامرّا شد.

استاد ما دام ظله در زادگاه خود پرورش یافت و دروس ابتدایی و مقدمات را همان جا فرا گرفت. وی در پنج سالگی به فراگیری قرآن پرداخت و پس از آن به یادگیرد خواندن و نوشتن و دروس ابتدایی، به مدرسه دار التعلیم دینی رفت و همزمان با تحصیل در آن مدرسه، هنر خوشنویسی را نزد استادش «میرزا علی آقای ناظم» آموخت.

در نخستین ماه های سال 1360 هجری قمری با راهنمایی پدر بزرگوارش به فراگیری مقدمات علوم حوزوی پرداخت و شماری از كتاب های ادبی مانند شرح الفیه سیوطی، مغنی ابن هشام، مطوّل تفتازانی، مقامات حریری، و شرح نظام را نزد مرحوم ادیب نیشابوری و دیگر استادان فن خواند و شرح لمعه و قوانین را از مرحوم سید احمد مدرّس یزدی معروف به «نهنگ» فرا گرفت. تعدادی از كتب سطوح عالیه همچون مكاسب و رسائل و كفایه را از آیت الله میرزا هاشم قزوینی آموخت و چند كتاب فلسفی مانند شرح منظومه سبزواری وشرح حكمة الاشراق و اسفار را در محضر مرحوم ایسی خواند. شوارق الالهام را از شیخ مجتبی قزوینی فرا گرفت و برای تحصیل معارف وحیانی در حوزه درس مرحوم آیت الله میرزا مهدی اصفهانی(متوفای اواخر سال 1365 هجری قمری) حاضر شد. وی همچنین در حوزه درس خارج میرزا مهدی آشتیانی صاحب تعلیقه بر شرح منظومه و مرحوم آیت الله میرزا هاشم قزوینی قدس سره ما حضور یافت.

ایشان در اواخر سال 1368 هجری قمری راهی حوزه علمیه شهر مقدس قم شد و در بحث های خارج فقه و اصول مرجع بزرگوار آیت الله سید حسین طباطبائی بروجردی قدس سرّه شركت نمودند و بسیاری از مهارت های فقهی و دیدگاه های رجالی و حدیثی را از ایشان فرا گرفتند وافزون بر این، از حوزه درس فقیه بزرگوار سید محمد حجت كوه كمره ای قدس سره نیز بهره فراوان بردند.

در سال های اقامت در قم، با مرحوم علاّمه سید علی بهبهانی عالم معروف شهر اهواز كه از پیروان مكتب فقهی محقق تهرانی بود، پیرامون برخی از مسائل قبله شناسی، نامه نگاری هایی انجام داد و در نامه های خود، به رغم دفاع سید بهبهانی از دیدگاه های محقق تهرانی، برخی از دیدگاه های وی را به نقد كشید. این مكاتبات تا آن جا ادامه یافت كه مرحوم سید بهبهانی طی نامه ای در 7 رجب 1370 هجری قمری، به حضرت استاد دام ظله كه در آن تاریخ جوانی بیست ویك ساله بود نوشت و در آن مهارت علمی وی را با تعبیر «عمدة العلماء المحققین و نخبة الفقهاء المدققین» ستود و ادامه بحث در خصوص موضوع قبله را به دیدار حضوری با ایشان در هنگام تشرّف به زیارت امام رضا علیه السلام موكول كرد.

در اوایل سال 1371 هجری قمری حضرت استاد دام ظله شهر مقدّس قم را به قصد اقامت در نجف اشرف كانون علم و فضیلت حوزه های علمیه ترك كرد. ایشان سالگرد اربعین امام حسین علیه السلام را در كربلا ماندند و آن گاه راهی نجف شدند و در مدرسه علمیه بخارائی اقامت گزیدند. در نجف اشرف، حوزه درس فقه و اصول دو تن از بزرگان یعنی آیت الله سید ابو القاسم موسوی خوئی قدس سره و شیخ حسین حلّی قدس سره را درك كردند و زمانی طولانی را در محضر ایشان گذراند و در همان ایام، از مباحث برخی دیگر از سرشناسان حوزه از جمله مرحوم آیت الله حكیم قدس سره و مرحوم آیت الله شاهرودی قدس سره نیز بهره برد.

لینک کوتاه :  
نویسنده : دوستدار مرجعیت تاریخ : 1398/07/12

خداوند این مرجعیت اعلای جهان تشیع را حفظ کند